Sneeuwpret over de grens

De Nederlandse winters brengen de laatste jaren weinig sneeuw en de bijbehorende pret – iets wat we onze zoon van nu ruim drie jaar toch graag willen laten beleven. De oplossing ligt betrekkelijk dichtbij huis: skigebied Winterberg in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen is vanuit bijna alle hoeken van Nederland in minder dan vier uur rijden te bereiken. Het plan kreeg vaste vormen toen we oma (mijn moeder) mee vroegen op onze midweek. Daar had zij wel oren naar; de anders zo drukke agenda werd binnen vijf minuten schoon geveegd. Nu was het alleen nog een kwestie van het vinden van accommodatie.

Brabanders in Duitsland

Aangezien wij graag de mogelijkheid hebben om zelf te koken en we meer dan één slaapkamer willen, moest het een appartement worden. Enige faciliteiten zijn daarbij dan wel weer gewenst – met een klein kind is dat nou eenmaal fijn. Net zoals dichtbij de piste zitten. Zo kwamen we uit bij een tweekamerappartement in ‘Der Brabander’, een groot hotel in het dorp met een gedeelte met diverse appartementen. We verheugden ons al op de kinderspeelkamer en het verwarmde openluchtzwembad! Het enige wat me vooraf tegenstond was het massale karakter, maar dat bleek enorm mee te vallen.

De andere mogelijkheid voor een appartement aan de piste is Landal Winterberg. Dan zit je niet direct in het dorp en kan het voorkomen dat je veel heuvel op en heuvel af moet lopen omdat het park op een helling ligt.

Het hotel wordt volledig bestierd door Nederlands personeel, maar het appartement getuigt wel degelijk van Duitse degelijkheid. Alles netjes en schoon, alles aanwezig, niets stuk, alles werkt en de bedden liggen heerlijk. De badkamer spant de kroon, wat een ruimte!

Jens is in een mum van tijd omgetoverd tot een stoere skiër. De stoerste driejarige in de wijde omtrek toch zeker!

Een kleine bink op ski’s

Na een ontbijt met Valentijnscadeautjes trekken we Jens zijn maillot en skibroek aan en begeven we ons naar Skiverleih Brinkmann – de huisverhuurder van Der Brabander – vlak naast het hotel aan de doorgaande weg. Het hotel geeft je een voucher mee waarop staat dat je hun gast bent, waardoor je geen identiteitsbewijs hoeft te laten zien.

IMG_1908

Jens, uitgerust met skischoenen, ski’s en helm, is in een mum van tijd omgetoverd tot een stoere skiër. De stoerste driejarige in de wijde omtrek toch zeker. Aan het begin van de pistes die pal aan Der Brabander grenzen proberen we gezamenlijk om hem een beetje te laten glijden. Wat een schattige bink is het, al vindt hij het niet altijd even leuk.  Met aanwijzingen heeft hij niks, hij wil gewoon skiën! In de middag maken we een kleine wandeling door het dorp waarbij een pauze op een fijn terras niet ontbreekt. Wat is het heerlijk zo in de warme zon en met die knalblauwe lucht erbij. De middag eindigt met nog wat verwoede pogingen van nieuwbakken skiër Jens; hij neemt af en toe al echt een goede houding aan en is een stuk vrolijker dan in de ochtend. Tot zo ver zijn eerste skidag. Hij vond het naar eigen zeggen erg leuk.

Van zero tot hero

De volgende dag is het de beurt aan papa en mama. De snowboardspullen hebben we al gehuurd bij het inleveren van de skispullen van Jens. Nu moet mama nog de moed bij elkaar rapen om die hellingen weer af te gaan na toch zeker zeven jaar…

Daar staan we dan op de beginnersweide – vanwaar we ons appartement nog kunnen ontwaren – met dat board onder onze voeten. Eerst maar eens een stukje zelf omhoog lopen want die enge sleeplift is gelijk al geen succes. En dan… wat voel ik me frustrerend onmachtig, veel meer dan ik verwacht had. Even ben ik ervan overtuigd dat het vandaag zal blijven bij keer op keer deze weide opbanjeren en voorzichtig proberen. Maar hé, wat is dat? Die bochten gaan opeens veel meer vanzelf… het klopt opeens! Dus je verleert het blijkbaar echt niet zomaar. Dat geeft de burger moed. Léon maakt intussen dezelfde ontwikkeling door én heeft een net iets positievere kijk op de zaken. Daardoor zitten we al snel op een blauwe piste en ook dat gaat verrassend goed. Het hele gebied ligt ineens aan onze voeten, heerlijk. Het is ook nog eens mooi weer – strakblauwe lucht, zacht briesje – dus onze irritaties verdwijnen heel toepasselijk als sneeuw voor de zon.

Winterberg is wat ons betreft een ideaal gebied voor beginners, met meer dan genoeg variatie voor een aantal dagen. Consequentie is wel dat er veel beginnende ski-durfals zijn die de blauwe pistes afrazen terwijl ze niet in staat zijn om uit te wijken voor zigzaggende snowboarders. Oppassen dus maar. Al met al hebben we een heerlijk dagje. Lunchtip: bewaar je honger voor na tweeën, want het zit voor die tijd overal ramvol. Jens en oma hebben intussen samen ook een leuke dag gehad. De speelkamer van het hotel kent voor hun geen geheimen meer.

Met z’n vieren gaan we nog even naar het verwarmde openluchtzwembad, net voordat de zon achter de huizen verdwijnt. Dat is vooral voor Jens een groot succes. Hij vindt het leuk om van het plateautje onder water steeds erin springen. Léon en ik bewegen nauwelijks en krijgen het koud dus we gaan eruit, tot groot verdriet van Jens. Gelukkig hebben we morgen nog een dag.

Nordenau en Westfeld maken indruk met vele vakwerkhuizen en leistenen daken

Sightseeing

Een tochtje door de omgeving blijkt zeer de moeite waard. De ‘bergtop’ Kahler Asten, met 841 meter de hoogste van dit gebied, geeft een mooi overzicht. We zien de pistes van Altastenberg – een kleiner skigebiedje op zeven kilometer van Winterberg. We rijden een rondje en passeren onder meer Altastenberg, Nordenau en Westfeld. Vooral de laatste twee maken indruk met vele vakwerkhuizen en leistenen daken. Als laatste rijden we naar de Kappe, de meest westelijk gelegen piste van het Winterberggebied. Het Bobhaus is een restaurantje dat vlak langs de lift en piste ligt. Binnen krijg je in no time het wintersportgevoel, mocht je dat nog niet hebben. We genieten ervan, met prijzige capuccino’s en heisse schokolade tussen de verhitte wintersporters.

Voor een avondje uit eten heb je in het dorp keus te over. Wij kwamen terecht in de DorfAlm waar we ons tegoed deden aan prima schnitzels, worst en friet. Leuke zaak, groot maar knus met veel hout en aan de muur prijken interessante wintersport parafernalia. Vriendelijke bediening ook, en aangezien het behoorlijk vol zit vind ik dat best knap. In de vakanties en weekends zal het nóg wel een tikje drukker zijn…

Onze winterse midweek voldeed in alle opzichten aan onze verwachtingen. De accommodatie, het dorp en de omgeving waren allemaal heel prettig. Drie generaties hebben het hier geweldig naar hun zin gehad. Goede sneeuw en dito weer heb je niet voor het uitkiezen maar hebben natuurlijk wel veel invloed op je ervaring. Kort van tevoren boeken raad ik dan ook aan, wat mogelijk is als je niet afhankelijk bent van de schoolvakanties. Zijn de vooruitzichten goed, dan staat niets een fijne wintervakantie nog in de weg.

Gereisd: februari 2017

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s