#02 | Oorlogswaanzin en jeugdsentiment

Route: Chartres – Eymouthiers (Frankrijk)

Chartres was leuk. Omdat er een mooie camping vlakbij het centrum is, omdat je er gemakkelijk naartoe kunt fietsen op gewone fiets met kind achterop (1,5 kilometer) en omdat de stad zelf heel charmant is.

De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal is één van de bekendste kathedralen van Frankrijk en het middelpunt en ook het hoogste punt van Chartres. Even klimmen dus (lees: ik loop met de fiets, Léon doet het zonder moeite op de MTB) maar dan heb je ook wat. Wat een gigantisch bouwwerk! En waar je ook kijkt, zowel binnen als buiten, enorm gedetailleerd wat betreft ornamenten en beeldhouwwerk. Binnen vergaap je je aan de vele gebrandschilderde ramen – sommigen dateren uit de 12e eeuw – die worden gezien als de beste in Europa. Ook het labyrint is een bijzonder iets; groot en cirkelvormig, gemaakt rond 1200 en nooit gerestaureerd. We treffen het dat we er op vrijdag zijn. Vrijdags worden de stoelen op die plek weggehaald en mag ieder die dat wil het labyrint lopen. Het 261 meter lange pad loopt vanzelf naar het centrum en weer naar buiten – je kunt er dus niet in verdwalen en het is dan ook geen doolhof. Het lopen van het labyrint staat symbool voor het vinden van je levensweg en kan je helpen bij het vinden van je kernwaarden. Het is een heel serieus iets, dat wordt wel duidelijk als Jens er in een onbewaakt ogenblik een stukje overheen loopt. Voor hem is dit bezoekje aan de kathedraal toch al niet het hoogtepunt van de dag want hij wil overal op klimmen maar mag dat niet van ons.

Het is tijd voor lunch, en dat is geheel naar Jens’ zin: pannenkoeken (ofwel: galettes) in een crêperie waar ze ook nog speelgoed hebben. Lopend door de stad vallen me twee dingen op: je kunt er leuk winkelen rond de kathedraal en de vele vakwerkhuizen zijn een lust voor het oog. Ze zijn onderling heel verschillend en sommigen hebben houtsnijwerk.

Niet naar Nantes, wel een lekke band in Charente

Oorspronkelijk was het plan om langs Nantes te gaan omdat het een interessante stad is, maar nu we net een stad bekeken hebben, besluiten we door te rijden naar het zuiden. Nantes kunnen Léon en ik altijd nog eens als citytrip doen.

Door naar het zuiden betekent: naar de camping van mijn jeugd. ‘Les Gorges du Chambon’ in Eymouthiers (Charente, op de rand van de Dordogne) bestond al in de jaren ’80 – toen ik er met mijn ouders en zus zeven zomervakanties doorbracht – en is nog altijd een geweldige camping als je op de website en de recensies afgaat. Dat wil ik wel eens met eigen ogen zien.

Oorlogswaanzin

Op de weg ernaartoe bezoeken we het dorp Oradour-sur-Glane. “Een dorp als monument van de waanzin.” Dat klinkt luguber… en dat is het ook. Ik citeer van de site dorpeninfrankrijk.nl:

“Het dorpje is een adembenemend monument van de gruwelijkheden die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gepleegd. Het dorp werd door een SS eenheid verwoest waarna er onder de bewoners een bloedbad werd aangericht. Vlak na de oorlog bezocht De Gaulle Oradour en besloot dat het dorp moest blijven zoals de Duitsers het hadden achtergelaten, en zo is het nog steeds.”

Dat belooft nogal wat. Maar liefst 642 mensen vonden hier de dood op 10 juni 1944. Na de oorlog is het dorp herbouwd en aan de rand bevindt zich nu een herinneringscentrum met een permanente expositie tegen betaling. Het oude dorp bekijken is gratis. Via een tunnel onder de D3 betreden we het dorp; het kan alleen op deze manier. Een bord aan het begin met daarop “SILENCE” gebiedt je eerbiedig te zwijgen, maar dat effect hebben de ruïnes zelf ook wel. Jens moeten we er af en toe aan herinneren, want hij is zoals gewoonlijk enthousiast over alles wat hij ziet. Bij veel panden staat met bordjes aangegeven welke winkel erin zat. We zien een auto midden op straat, auto’s bij de garage, naaimachines in meerdere huizen en een oven bij de bakker. De natuur neemt het langzaam over achter de gevels van de huizen. Het weer levert vandaag haar bijdrage aan de droevige stemming waarin je hier vanzelf raakt; grijze wolkenluchten, windvlagen en af en toe een buitje. Achteraan in het dorp bekijken we de grote begraafplaats, met niet alleen graven van de slachtoffers van de massamoord maar ook van eerder overleden inwoners.

Oude en nieuwe herinneringen

De camping ‘Les Gorges du Chambon’ stelt niet teleur. Nog steeds zit je er middenin de natuur, zijn de plekken ruim en is er nog veel vrije groene ruimte. De speeltuin, het zwembad en het sportveld liggen nog op dezelfde plek maar zijn mooi gemoderniseerd. De rivier de Tardoire die langs de camping loopt is nog altijd met een kleine wandeling te bereiken en je kunt er lekker in spelen en badderen als het water in de zomer wat lager staat.
Nieuw is de midgetgolf, de favoriet van Jens. Bij de eerste aanblik wil hij direct de ‘golfstikken’ halen bij de receptie. Met de belofte dat we dat echt de volgende dag zullen doen neemt hij maar nauwelijks genoegen. Wanneer we dan werkelijk gaan ‘golfstikken’ is hij niet te houden; zijn enthousiasme is geweldig om te zien. Misschien wordt hij ook wel aangespoord door papa en mama want die gaan behoorlijk serieus de strijd met elkaar aan. Maar het is Jens die aan het eind alle negen banen nog een keer wil doen!

De oudere Nederlanders die met een caravan bij ons in de buurt staan treffen we op een avond in het restaurant van de camping. Ze horen Jens kwetteren over zijn heerlijke pizza – en hadden hem natuurlijk ook al bezig gezien en gehoord rond de camper – waarop de vrouw de geweldige opmerking maakt: “Hij heeft wel zin in het leven hè?” Ja, dat heeft ze goed gezien.

En dan die lekke band…

Die hadden we zomaar opeens. Gelukkig niet ergens langs of op de weg, maar op onze plek hier op de camping. We zagen het op zaterdagavond, daarna was het zondag en maandag 8 mei (de dag van schrijven) is een feestdag, dus dinsdag 9 mei gaat campingbeheerster Lidewij een garage bellen. Zij is Nederlandse en spreekt perfect Frans, komt goed uit. We hopen dat de band gerepareerd kan worden zodat we hier volgens plan op woensdag kunnen vertrekken. Wordt vervolgd!

10 comments

  1. Hoi Anke en Leon en Jens, leuk om alles weer te lezen. Volgens mij zijn wij vroeger ook in Chartres geweest, maar niet in dat dorp. Jammer van die lekke band, maar dat komt morgen weer goed hoop ik. Jullie hebben natuurlijk een reserveband, maar die kapotte moet ook nog gemaakt worden.
    Ik krijg steeds meer zin om zelf ook nog eens bij des G du C te gaan kijken. Een keer een familieweekend!? Het is wel ver natuurlijk.
    Heel veel groeten en liefs,

    Annie Feenstra

    Like

    • Wel een heel goed idee, mam! Een fam-week dan? Gaan we onderzoeken. Alle verschillende huisjes (chalets) hier zijn ideaal! We hebben geen reserveband, dat is bij zo een camper niet zo gebruikelijk.

      Like

  2. Wat een bizar dorp! Indrukwekkend en een beetje griezelig!
    Natuurlijk heeft Jens ’t naar z’n zin 🙂 24/7 bij papa en mama, nieuwe dingen ontdekken en veel buiten spelen, wat wil een kind nog meer 😉

    Like

  3. Hoi Anke en Leon, leuk om jullie zo te volgen. Ik duik zo nog even in wat oude fotoboeken. Volgens mij stonden we jaren geleden op dezelfde camping in de Limousin. Veel plezier op jullie trip.
    Emile

    Like

  4. Hey Nanouk, griezelig was het inderdaad! Grappig dat een kind van bijna 4 het niet zo ervaart, hij riep vrolijk dingen als: “en toen is het dorp afgebrand!” Tsja ;-).
    Jens heeft zelfs een vriendje nu hier, een Nederlands jongetje dat een jaar jonger is dan hij. Dat maakt het voor iedereen (ook de ouders) nog leuker 😀

    Like

  5. Dag Anke, Leon en Jens.
    Leuk om over jullie belevenissen te lezen. Volgens mij zijn wij destijds samen met jullie op de camping Les Gorges du Chambon geweest met Arjan en Erik. Lang geleden!
    Ook zijn wij in Oradour sur Glane geweest. Huiveringwekkend was dat.
    Dat is mij lang bij gebleven.
    Wij wensen jullie nog een mooie reis verder.
    Groetjes,
    Piet en Ina

    Like

    • Hoi Ina, bedankt voor je bericht! Dat klopt, dat jullie ons daar opgezocht hebben! Ik herinner me een foto van Erik en Nienke hoog in het klimrek. Ik denk ook dat Oradour me nog lang zal bijblijven. Echt de moeite om te bezoeken hè. Groetjes van ons, ook aan Piet!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s