#06 | San Marino en Lago Trasimeno

Route: Levanto – San Marino – Passignano sul Trasimeno

Na het prachtige Cinque Terre maken we de oversteek van de ene naar de andere Italiaanse kust. We zien de Adriatische Zee nog net niet opdoemen als we bij Rimini de afslag naar San Marino nemen. Dan gaan we de hoogte in en zien we de zee alsnog van een afstand.

Centro Vacanze

We zetten de camper neer op de enige camping van het hele land, het mooie Centro Vacanze San Marino. Met recht een vakantiecentrum, want ze bieden alles; veel toerplaatsen, chalets, een helling vol luxe safaritenten, mooie sportvelden, gloednieuwe toiletgebouwen en een geweldig zwembad met een gedeelte voor de allerkleinsten. Helaas, we hebben niet goed gelezen en horen dat het nog niet open is. Dat zal ons verblijf met een dag verkorten, concluderen we al snel. Maar niet getreurd. Het is lekker rustig hier en we mogen zelf uitkiezen waar we willen staan. Een verademing na de campings in Vallecrosia en Levanto.

Città di San Marino

De volgende dag bezoeken we de Città di San Marino (San Marino Stad), dat bovenop de berg Monte Titano ligt, op een hoogte van 749 meter. Het is de hoofdstad van de dwergstaat, in het jaar 301 gesticht door een heilige met de naam Marino. Hij maakte er een toevluchtsoord van voor christenen die vluchtten voor de Romeinen.

Vanwege de hoge ligging zijn we aangewezen op openbaar vervoer – en laat dat nou uitstekend geregeld zijn. Lijnbus 7 heeft een halte bij de camping en zet ons na twintig minuten omhoog rijden af aan de stadsmuur bij de Porta San Francesco. Alleen de busrit zelf is al de moeite waard met verre uitzichten naar de Adriatische Zee en over het hele land. En dat voor €2 retour! Kinderen onder een meter lang rijden zelfs gratis.

We worden binnen de stadsmuren toegelaten door een poortwachter c.q. verkeersregelaar in mooi okergeel tenue met bijpassende gele handschoenen.

San Marino 7
Porta San Francesco
San Marino 9
De poortwachter met okergeel tenue
San Marino 8
Koekoek! Een kijkje buiten de stadsmuur

Het klimmen en klauteren kan weer beginnen, want ook deze oude stad zit vol trappen en schuin op- en aflopende straten. Deels prima voor Jens, hij loopt de langste trappen op tot hij ervan moet hijgen. Als er maar een duidelijk einde te zien is, is het voor hem een plezier om te doen. Drukke straten met allemaal grote mensen voor zijn neus vindt hij wat minder leuk.

Al is het nog geen hoogseizoen, de groepen toeristen zijn al duidelijk aanwezig. Vooral Japanners en heel veel Russen komen met touringcars tegelijk aangereden en vullen de straten. Maar er valt nog genoeg te genieten, want echt druk wordt het nergens.

We zien het kasteelachtige Palazzo Pubblico, het regeringsgebouw van San Marino. Er hangen negen verschillende vlaggen op het plein ervoor; de vlaggen van de deelnemende landen aan de Olympische Spelen voor kleine staten, waarvan San Marino gastland is. Deze beginnen over twee dagen en duren een week. Overal zien we er aankondigingen van.

San Marino 4
Het Palazzo Pubblico
San Marino 12
De vlag van San Marino
San Marino 1
Straatbeeld in de città

Verder omhoog gaan we; richting de eerste van de drie torens die de oude stad in de Middeleeuwen beschermden. Onderweg komen we langs een basiliek uit de 19e eeuw, gebouwd in Neoklassieke stijl, bovenop de restanten van een kerk uit de 7e eeuw. Met zijn acht Korintische zuilen lijkt hij dan ook meer op een oud-Griekse tempel. Om het geslenter een beetje te beperken bekijken we de basiliek niet van binnen en gaan we verder omhoog.

San Marino 11
De basiliek met acht Korintische zuilen

Overal in deze oude stad zijn hotels, restaurants en winkels voor toeristen; van goedkope souvenirs tot de duurste zonnebrillen en parfum, het is er allemaal. Maar we zien ook een middelbare school en het politieke hart van het land bevindt zich dus ook hier. Ik vind het een aparte tegenstelling en denk dat de oude stad nog mooier zou zijn zonder al die winkeltjes met hun protserige etalages.

Want mooi is het ondertussen wel; het zijn de grote robuuste gebouwen en de stadsmuur met de typische kantelen die indruk op mij maken. Ik kan me goed voorstellen dat de christelijke vluchtelingen hier goed beschermd zaten aan het begin van onze jaartelling. Het grandioze uitzicht over het omringende land draagt daaraan bij. Men kon de vijand al van kilometers ver zien aankomen; vanaf de 10e-eeuwse eerste toren kunnen we bijna 360° rond kijken. De tweede en derde toren, die een paar eeuwen later zijn aangelegd, zijn bereikbaar via een lang heuvelig wandelpad. Dat laten we maar even voor wat het is. We eten een broodje met heerlijke kaas die we vers kopen in de kleine supermarkt. Tsja, dat is dan wel weer handig. En ik verlaat de città met een nieuwe zonnebril en portemonnee, dus ik mag eigenlijk niks lelijks zeggen over de aanwezigheid van winkeltjes.

San Marino 2
Lange trappen, mooie kantelen en verre uitzichten
San Marino 5
Interessante kunst bovenin de città
Camping plek 3
Jens probeert mama’s nieuwe zonnebril uit

Terug op de camping besteedt Jens zijn tijd met veel rijden op zijn loopfiets. Hij loopt zijn eerste schaafwonden op wanneer hij iets te hard van de lange helling afzoeft en zwabberend onder het oog van een ouder Engels echtpaar tegen het asfalt gaat. Behalve de schrik is er gelukkig niet veel aan de hand; een snelverbandje op de knie en “ik ben alweer een stuk beter mama!” Later doet hij met mij een rondje over de camping – ik hardlopend en hij loopfietsend. Genoeg uitdaging hier op het heuvelige terrein; na 1,5 kilometer ben ik bekaf – en ga ik nog maar een rondje. Ook voor Léon mag ik mijn EHBO-kennis van stal halen. Hij verstapte zich in de oude stad en ik leg ’s avonds een drukverband aan om zijn enkel.

Lago Trasimeno en een jeugdherinnering

De volgende dag gaat het campingzwembad vervroegd open, maar het is te laat voor ons. Daar mogen de Cypriotische sporters, die tijdens de Spelen hier hun intrek nemen, lekker van gaan genieten. Wij hebben als volgende bestemming het Lago Trasimeno in Umbrië uitgekozen, waar we op een camping aan het meer kunnen zwemmen zoveel we willen, zowel vanaf het privéstrand als in het zwembad. Dit meer met de mooie naam spreekt tot mijn verbeelding omdat het een rol speelt in ‘Kruistocht in spijkerbroek’, een klassiek jeugdboek dat ik zo graag las – wie kent het niet? De graaf van Trasimeno biedt de 1500 kinderen van de kruistocht onder valse voorwendselen een kampplek aan op de landtong waar zijn burcht op ligt – om ze uiteindelijk als een buffer te gebruiken voor de aanvallende boeren en Perugiaanse soldaten. Jaco Alberts van het NRC schreef in 2006 (toen het boek verfilmd werd) een interessant stuk over het nareizen van de kinderkruistocht uit het boek. “De indrukwekkende burcht van Graaf Ludovico verheft zich nog steeds van de landtong in het Lago di Trasimeno”, beweert hij. Inderdaad bevindt er zich een middeleeuwse burcht op de landtong bij Castiglione del Lago, een van de plaatsjes aan het meer. Wij kiezen echter een andere plaats uit, die net zo mooi maar minder toeristisch is. Léon komt op de racefiets wel langs de burcht en maakt mooie foto’s.

Burcht van Trasimeno geheel
De burcht van Trasimeno bij Castiglione del Lago
Burcht van Trasimeno toren
Een indrukwekkende uitkijktoren ontbrak er niet aan
Castiglione doorkijkje
Castiglione del Lago

De camping, toepasselijk ‘La Spiaggia’– het strand – genoemd, is een oase van rust en precies zoals wij het prettig vinden. De plekken zijn redelijk groot, de grote bomen zorgen voor veel schaduw en het sanitair is wederom om door een ringetje te halen. We staan koud vijf minuten op onze plek en Jens is er alweer vandoor op zijn loopfiets. Dat is elke keer weer een genoegen om te zien. In de gezellige campingbar zien we zondagmiddag Tom Dumoulin de Giro d’Italia winnen, een geweldige prestatie.

Camping plek 1
Een fijne plek op ‘La Spiaggia met uitzicht op het meer
Camping plek 2
Jens perfectioneert zijn frisbee-techniek

Het plaatsje naast de camping, Passignano sul Trasimeno, ligt op maar 900 meter afstand. We lopen erheen – Jens neemt de loopfiets – en kijken er wat rond voordat we boodschappen in onze lege rugzakken laden. In het oude centrum val ik van de ene verbazing in de andere. Wat is het toch bijzonder hoe men vroeger op een klein en hellend oppervlak zoveel woonruimte wist te creëren. Ik zie een trap naar een hoger gelegen woning die dient als poortje naar een steegje en soms zijn de steegjes zo smal dat je elkaar niet zou kunnen passeren. Bovenop de heuvel staat een oude vervallen burcht, die nu helaas gesloten is voor bezoek. Kleurige planten en bloemen in bloembakken fleuren het dorp hier en daar op – dit is voor mij het summum van sprookjesachtig.

Passignano dorp
Passignano sul Trasimeno van een afstandje (richting camping) gezien
Passignano straatje
Mooie straatjes in Passignano sul Trasimeno
Passignano bruggetje
Een trap en poortje ineen
Het relaxte campingleven

Het Trasimeense meer is heerlijk; het water is verfrissend maar niet ijskoud en heeft een zachtblauwe kleur. Tenminste, zolang je vooruit kijkt en niet naar beneden, want dan is het groenbruin en troebel. We blazen de krokodil van Jens op – een cadeautje van Léons collega’s – en dat is zijn nieuwe favoriet. Rustig peddelend in het ondiepe speelt hij met ons met de frisbee en het geweldige WaBoBa balletje, dat op water kan stuiteren. De fijne strandbedjes met parasols maken het echt een genoegen om hier aan het meer te liggen.

Naast ontspanning ook inspanning

Dan het onderdeel sport: Léon maakt een fietstocht van 62 kilometer om het meer heen en komt zoals gezegd weer met mooie foto’s thuis. Ik bereik hardlopend over een mountainbikepad een andere camping, waar ik een welkome slok water neem in het toiletgebouw en uitrust in de schaduw aan het meer. Het is hier rustig en niemand kijkt naar me om, behalve de tuinman die me vriendelijk toelacht. Zou mijn hoofd als een tomaat daar iets mee te maken hebben? Als ik terugkom op de camping zitten Léon en Jens aan het meer, en sneller dan snel lig ik erin. Heerlijk, die verkoeling.

Vlak voor we van de camping aan het Lago Trasimeno weggaan vindt Jens nog een nieuw loopfietsmaatje, de Duitse Lotte van 3,5 jaar. Hij slooft zich uit en wordt helemaal hyper van het hebben van een nieuw speelkameraadje. We komen niet veel kleine kinderen tegen, dus als het gebeurt is het erg leuk. De nationaliteit maakt daarbij niets uit!

Camping Lotte
Jens en Lotte

Het voornemen om rustiger aan te doen, dat ik in de vorige blog noemde, brengen we gelijk in de praktijk en het bevalt prima. Een nieuwe reisroute krijgt meer en meer vorm, maar het blijft een verrassing of dat ook echt zo gaat gebeuren. Waar het om gaat, dat lukt heel aardig: mooie plekken zien, een relaxte reis maken met genoeg vermaak voor ons alle drie.

Een zachtjes tinkelende schelpen-windgong en een veld vol klaprozen, daar word ik vanzelf relaxed van…!

6 comments

  1. Onze Canadareis was leuk en gezellig, maar nu begin ik wel weer jaloers te worden op jullie. Wat een prachtige plaatsen allemaal, ook in je vorige blog. En heel mooie foto’s Léon.
    Mooi dat Jens ook zo geniet van de meeste dingen. Liefs, je moeder.

    Like

  2. Hai, heb weer met heel veel plezier zitten lezen. En inderdaad, de foto’s zijn jaloersmakend! Zo leuk dat Jens op elke nieuwe plek gelijk op pad gaat… Welke staatjes doen nog meer mee met de Olympische Spelen voor kleine staten? Doet Andorra ook mee? 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s