#08 | Kamperen op zee en een 007-decor

Route: Alberobello – Polignano a Mare – Bari – Igoumenitsa – Plataria – Kastraki – Makrogialis – Kalamitsi

De afgelopen week wisselden actie en rust elkaar goed af. Varen met de camper, dat leek ons wel een mooi avontuur. En Griekenland, wat heeft dat te bieden?

Van Alberobello rijden we met een omweg naar Bari; de veerboot vertrekt pas ’s avonds en we zijn er al dichtbij. Het plaatsje waar we uitstappen is Polignano a Mare, aangeraden door onze buren thuis die de regio Puglia goed kennen. Een prima tip, zo blijkt.

We zetten de camper neer bij een supermarkt, doen boodschappen en lopen vervolgens naar het oude centrum van dit kustplaatsje. Jens gaat weer op de loopfiets, dat werkt nog altijd prima. Bij de tourist information loop ik naar binnen en word ik prompt getrakteerd op een kaart van het centrum inclusief een standaard maar effectief praatje over wat er te zien is. We lopen door de poort in de oude stadsmuur en staan onmiddellijk in een prachtig klein wit stadje.

Polignano plein
Een pleintje in de oude stad van Polignano a Mare

Het is op rotsen gebouwd die loodrecht uit zee oprijzen; een apart gezicht. We hoeven maar een paar steegjes door te lopen en we staan al op een uitzichtpunt. Onder ons zien we de Adriatische Zee en het smalle strand dat Polignano rijk is. De huizen als blokkendoosjes zijn in het verlengde van de rotswanden opgebouwd – er zijn aan de open zeekant zelfs balkonnetjes die geheel boven het water hangen – en in de diepte ligt de kraakheldere zee. Ondanks haar onstuimig karakter kan ze heel wat mensen verleiden een duik te nemen. Bij een ander uitzichtpunt strijken we neer op een terrasje en lunchen we met pasta en pizza.

Polignano uitzicht fiets
Jens bekijkt het uitzicht vanaf de fiets
Polignano strand
Het strand van Polignano
Polignano ponte
Ponte Polignano
De grote oversteek

Wanneer we in Bari aankomen vinden we na enig zoeken de passagiersterminal in de haven. Het adres waar we volgens de boekingsinformatie de tickets moeten ophalen blijkt niet te kloppen, en in de stad wordt de haven niet al te best aangeven. Maar we hebben de tijd, dus van paniek is geen sprake. Wanneer we op de goede plek zijn krijgen we een hele papierwinkel, inclusief een bordje waarop ‘Camping on Board’ staat. Jawel, dat gaan we dus echt doen. Het enige wat de dame ons niet vertelt is waar we ons met de camper mogen gaan opstellen. Dat blijkt hier dan ook iets anders te gaan dan in de meeste veerboothavens; we moeten gewoon ergens gaan staan in de buurt van het hek waar de kaartcontroleurs al staan te wachten, maar dat nu nog dicht is. Dat lijkt eenvoudig, ware het niet dat het terrein vol staat met langdurig gestalde vrachtwagencontainers – er is nauwelijks plaats. We stellen ons op in een onhandig rijtje en mogen een half uur later al aan boord. De medewerkers van het schip geven ons een plaats ‘aan het raam’; de camper staat aan de zijkant naast de reling waardoor we een vrij uitzicht op zee hebben.

Veerboot
Ons plaatsje ‘aan het raam’, toen het dek nog lang niet vol was

De stroomkabel kunnen we inpluggen, eigenlijk net als op een camping. De meeste voertuigen op ons dek zijn vrachtwagens, we zien een stuk of zes campers. We nemen een kijkje op het schip, eten iets kleins in de bar en met onze speciale pasjes komen we weer terug op het camperdek. Na een broodje is het bedtijd voor Jens, die het allemaal heel interessant maar ook wel wat apart vindt. “Waarom gaan we met de camper varen?” vraagt hij zeker tien keer vandaag, in variërende bewoordingen maar steeds met die strekking. “Omdat we naar Griekenland willen en Italië allemaal zee om zich heen heeft,” is ons antwoord, “en anders moeten we helemaal terug rijden.” We laten het zien op de kaart die in de camper hangt en uiteindelijk begrijpt hij het prima.

Op het camper-/vrachtwagendek zijn geweldige douches en schone wc’s – mij bevalt deze overtocht tot nu toe prima. Slapen op het schip lukt Jens heel best, maar ons wat minder. Een Nederlandse vrachtwagen met levende eendagskuikens heeft de hele nacht de motor aan waardoor we meerdere keren wakker worden. En de dag begint weer vroeg – om 6 uur legt de Superfast II aan in Igoumenitsa, met een uur tijdsverschil in ons nadeel.

We rijden soepel de boot af en gaan direct na het verlaten van de haven rechtsaf. Na een korte nacht lijkt het ons een goed idee om maar een klein stukje te hoeven rijden, dus hebben we gekozen voor Camping “Elena’s Beach” die op 10 kilometer van de haven ligt. Nog voor 7 uur arriveren we, maar ze zijn ingesteld op vroege vogels. De vriendelijke vader van de eigenaar – zo blijkt later – weet dat we komen en staat ons op te wachten. Fluisterend lopen we over het terrein en hij zegt dat we zelf een plek mogen uitkiezen. We hebben onze keuze snel gemaakt – er is nog één plekje direct aan het strand – en gaan op de wachtplek staan. In verband met de slapende campinggasten mogen we pas vanaf 8 uur de camper neerzetten. Dat geeft ons mooi de tijd om het ontbijt af te maken, dat we moesten staken toen we onverwacht snel de boot af konden.

Relaxen aan de baai

Elena’s Beach is een heerlijke plek. Het kiezelstrandje en het rustige zeewater zijn geweldig voor Jens en op zijn beide fietsjes gaat hij lekker de camping rond.

Elena plek aan zee
Onze prachtplek aan de baai
Elena 2 emmertjes
Twee emmertjes water halen…
Elena baai
Een wandeling door de baai, Jens wijst naar de camping

De volgende dag is het weekend en zitten de zoontjes van de eigenaars te spelen in de bar. Timon (4) en Vasili (8) hebben een Griekse vader en een Duitse moeder waardoor ik prima Duits met ze kan spreken. Eerst aarzelt Timon nog maar al snel mag Jens met zijn speelgoed spelen en onze doos duplo wordt blij ontvangen. Heerlijk, Jens heeft weer even een leeftijdsgenootje om mee te spelen en dat geeft ons ook wat meer vrijheid. Timon blijkt een goed fietsertje te zijn; hij heeft geen problemen met de hellende paden en gaat als een speer. Dat is wat veel van het goede voor Jens, die net heeft leren fietsen zonder zijwieltjes. Met als gevolg dat we een paar keer een voorbij zoevende Timon te zien krijgen en een met de fiets aan de hand lopende Jens. Maar toch, hij leert weer heel wat bij in korte tijd en vindt het geweldig om even een vriendje te hebben. Vader George de campingbaas bevalt het ook; hij geeft ons de keus om óf twee weken zijn zoon met ons mee te nemen, óf onze zoon twee weken bij hem achter te laten. We laten hem weten dat we erover na zullen denken.

Elena samen spelen
Timon legt uit hoe de auto werkt
Elena samen fietsen
Samen lekker fietsen
Het wonder van Meteora

Na twee volle dagen op deze camping zijn we er weer helemaal aan toe om wat nieuws te zien. We zeggen tegen George dat hij Timon met ons mee mag geven, maar gek genoeg bedenkt hij zich. Met z’n drieën rijden we over een prima snelweg, door ettelijke tunnels en een zeer bochtige B-weg naar de volgende bestemming: Meteora. We installeren ons op de geweldige camping Vrachos in het dorpje Kastraki, aan de voet van de rotsen en kloosters van Meteora.

Vrachos zwembad
Op camping Vrachos kan je heerlijk zwemmen…
Vrachos fietsen
… en natuurlijk fietsen!

Voordat we deze reis gingen voorbereiden hadden we er nog nooit van gehoord, maar het blijkt een razend populaire bezienswaardigheid te zijn. Bij het zien van foto’s weten we het zeker: hier gaan we langs. Het landschap is onwerkelijk en prachtig. Vanuit een grote vlakte rijzen hoge zandstenen rotsen op die meer op torens lijken dan op bergen, zo steil zijn ze. Bovenop die pilaren staan niet ver van elkaar zes kloosters, het ene groter dan het andere. Ze vallen er bijna af, zo lijkt het. Hoe heeft men dit ooit kunnen bouwen?

Klooster Roussanou vanaf weg
Klooster Roussanou door de voorruit van de camper
Klooster Triada diepte close
Klooster Aghia Triada
Klooster Varlaam 2
Klooster Varlaam

Dit gebied vraagt om een beetje vooronderzoek. Op GriekseGids.nl lees ik dat het bijzondere rotslandschap is gevormd door eeuwenlange wind- en watererosie. Ooit lag hier blijkbaar een binnenzee. Al in de 9e eeuw zochten kluizenaars een veilig heenkomen in de grotten van de gigantische rotspilaren – die daarvoor nog nooit betreden waren – en vanaf de 14e eeuw beklommen monniken ze om er een kloostergemeenschap te stichten. Ze konden er in afzondering leven en hoefden bijna nooit beneden te komen. Goederen en personen werden met houten ladders en netten aan touwen omhoog en omlaag gebracht. Op het hoogtepunt waren maar liefst 24 kloosters in gebruik; nu zijn er nog zes open voor bezoek, die ook nog echt gebruikt worden. Allemaal zijn ze een dag in de week gesloten.

Net als in de film

“Dit is echt iets voor in films” zou je kunnen denken bij het zien van dit natuurwonder. En jawel, dat is het ook. Al in 1961 werd “Kuifje en het Geheim van het Gulden Vlies” hier deels opgenomen en in 1981 speelde Meteora een rol in de James Bondfilm “For Your Eyes Only”. Beide films gebruikten het Heilige Drievuldigheidsklooster als decor, ofwel Aghia Triada. Dit gaan wij bezoeken – we kiezen bewust voor eentje dat kleiner en daardoor minder populair is omdat het gebied nogal druk kan zijn met bezoekers.

Het is mogelijk om een excursie te boeken of een lijnbus te nemen, maar ook met een camper is de weg prima begaanbaar, verzekert de campingeigenaar ons. Dus verlaten we onze plek in de ochtend en rijden we naar boven. Aghia Triada blijkt op één na het verst gelegen klooster te zijn; onderweg passeer je achtereenvolgens Agios Nikolaos, Roussanou en de afslag naar Varlaam en Megalo Meteora. Alleen Agios Stefanos ligt nog verder. Varlaam en Megalo Meteora zijn de grootste en populairste, en daar zien we dan ook de meeste touringcars en toeristen. Bij Aghia Triada is maar een kleine parkeerplaats, mooi in verhouding met de grootte van het klooster. We zien een kabelbaantje met een krakkemikkig ogend bakje eraan – wie wil kan er op die manier ook komen. Wij kiezen voor het geplaveide wandelpad en vervolgens de uit de rotsen gehouwen trap die uit 157 treden bestaat – volgens onze eigen gezamenlijke telling. Jens vindt het geweldig. “Ik ben zo benieuwd hoe het er daar uitziet” en “oooh wat mooi!!” zegt hij meerdere keren. De traptreden beklimt hij met een aanstekelijk enthousiasme alle 157 zelf.

Klooster Triada kabelbaan
De kabelbaan naar Aghia Triada
Klooster Triada infobord
Het informatiebord van Aghia Triada
Klooster Triada wandelpad
Het wandelpad ernaartoe
Klooster Triada trap
En de trappen… hoe ziet het er hier uit?

Boven aangekomen betalen we €6 voor twee toegangskaartjes, en sla ik een sarong om want het kledingvoorschrift luidt: vrouwen hebben de schouders bedekt en dragen een rok tot onder de knie; mannen dragen een lange broek. We bekijken het kamertje waar lading werd binnengehesen, de kloosterkerk (katholikon) en een kapel waarvan de muren van onder tot boven versierd zijn met iconen en fresco’s, waar je geen foto’s van mag maken. Buiten op de rotsen heb je een prachtig uitzicht over een deel van Meteora.

Klooster Triada kamer met haak
Het kamertje waar lading op en neer gelaten werd, met katrol en flinke haak!
Klooster Triada katrol
Een net en ophaalmechanisme
Meteora in de herkansing

Het is verrassend rustig vandaag, vinden wij, maar dat kan te maken hebben met de hardnekkige bewolking. Dat constateren we de volgende dag, wanneer de hemel strakblauw is en we nogmaals een rondje langs de kloosters rijden om ze bij zonlicht te bekijken, en ook niet onbelangrijk – te fotograferen. Het is dan een stuk drukker op een aantal parkeerplaatsen. Bij Varlaam staan wel tien touringcars en we zien van een afstand dat de trappen vol met mensen zijn.

Klooster Varlaam 3
Varlaam wordt massaal bezocht

Na deze tweede rondgang vertrekken we uit Meteora. Het is een zeer toeristisch gebied maar het is dan ook uitzonderlijk mooi. Alleen een rondje over de prima wegen rijden zou al de moeite waard zijn vanwege het bijzondere landschap, maar een paar dagen uittrekken om alle kloosters te bezoeken is aan te raden als je dit UNESCO Werelderfgoed echt goed op je in wil laten werken.

Kloosters Meteora overzicht
Vier kloosters bij elkaar: v.l.n.r. Roussanou, Agios Nikolaos, Varlaam en Megalo Meteora

Wij nemen die tijd niet en willen Chalkidiki gaan zien. Dit is een regio in het noorden van Griekenland die uit drie schiereilanden bestaat. Het eerste, Kassandra, heeft meer massatoerisme dan het tweede, Sithonia. Het derde, Athos, is grotendeels niet toegankelijk voor vrouwen omdat er een klooster is gevestigd waar alleen mannen wonen. De keuze voor Sithonia ligt voor de hand. Dat is in een dag niet haalbaar met ons tempo – we rijden maximaal drie uur per dag – dus zoeken we een camping op die ongeveer halverwege ligt: Camping Agiannis, net iets onder Thessaloniki en aan zee. Dit blijkt niet zo’n prettige te zijn als we dachten: een vieze zee, een vies strand, en 95% wordt bezet door permanente caravans met eigen bouwsels eraan vast, en een groot zeil over het geheel. Alleen het zwembad is fijn, en dat vinden de plaatselijke jongeren ook. Jens plonst lekker in het kinderbad.

Het verste punt ligt op Sithonia

Maar hier gaan we geen dag langer blijven. Op naar Sithonia in Chalkidiki! We vinden een geweldige camping: Thalatta Camp bij Kalamitsi. Hij vult een grote baai en is eigenlijk een klein dorp.

Thalatta strandzeelucht
Een heerlijke zee bij Thalatta Camp in Kalamitsi

Je kunt hier gemakkelijk een paar weken verblijven zonder van de camping af te hoeven want werkelijk alle voorzieningen zijn aanwezig. Dit is normaal gesproken niet waar onze voorkeur naar uitgaat maar toch vinden we het een prettige plek. Met alle bomen en begroeide hellingen aan weerskanten van de baai doet het heel natuurlijk aan en het grote strand en de zee zijn fantastisch mooi. Op dit verste punt van de reis gaan we de komende dagen genieten van alles wat deze plek te bieden heeft. Voor het eerst zien we geen Nederlanders; de meeste campinggasten zijn hier Duitsers en Bulgaren, bij wie Chalkidiki al langer een populaire vakantiebestemming is. In Nederland begint het pas de laatste jaren in opkomst te raken.

We krijgen bezoek!

Een aantal dagen geleden werd een plan dat al in Nederland ontstond werkelijkheid: we gaan bezoek ontvangen in het weekend van de verjaardag van Jens. Vanwege het bewust onvoorspelbare karakter van onze reis hebben we lang gewacht met een plaats te bepalen, maar in goed overleg is die nu vastgelegd. Op 23 juni halen we mijn moeder, zus en schoonzus op van het vliegveld. Daar kijken we enorm naar uit!

Welk vliegveld? Wie het denkt te weten mag het zeggen… in de reacties graag!

17 comments

  1. Hallo Anke ,Leon en Jens .

    Wat een prachtig reisverhaal en film van jullie vakantie .Bijzonder dat jullie dit allemaal mogen beleven en zo een geweldige vakantie hebben.

    Annie had al verteld dat ze samen met Nienke en Anita een weekend naar jullie gingen maar nog niet wanneer.[Tussen haakjes,ik heb het in Toronto fantastisch gehad met en dank zij Annie die alles regelde voor d”r warrige zus zodat we overal kwamen waar we naar toe wilden.] Ook voor Henk , want die was soms ook erg vergeetachtig.

    Maar nu terug naar jullie reis .Het is prachtig om zo met jullie mee te liften. Zoveel mooie plekken ,natuur , kastelen dorpjes en nog veel meer mooie foto”, ook van Jens en jou [ Ik heb Leon nog weinig gezien.]

    We gaan dit zeker bewaren om er nog eens op terug te kijken.

    Vinden jullie het goed dat we dit reisverslag van jullie naar een vriend sturen .Hij heeft een spierziekte en is van z:n stoel en de computer afhankelijk .Hij is erg bezig om ons mooie grappige filmpjes te sturen en ik denk dat hij dit ook erg mooi vind om te zien.

    Als jullie het niet willen ,eerlijk zeggen.

    We hopen dat jullie ,samen met Annie Nienke en Anita een heel leuk weekend hebben en voor jullie nog veel vakantieplezier.

    Graag tot het volgende reisverslag ,lieve groeten van Tante Riet en Oom Joop.

    Like

    • Hallo tante Riet en oom Joop,

      Wat leuk om van jullie een reactie te krijgen, en geweldig om te horen dat het zo leuk is om te lezen!
      Ik vind het juist leuk als ik andere mensen er een plezier mee kan doen, dus stuur gerust door naar die vriend!
      Wat fijn dat u een geweldige tijd in Toronto hebt gehad tante Riet, fijn dat het allemaal zo kon en dat überhaupt doorging 😉
      Werd oom Joop niet teveel verwend in uw afwezigheid?
      Wij kijken inderdaad erg uit naar de bezoekers, de camping is al besproken en mama mag in het stapelbed bij Jens. Haha! Nienke en Anita slapen in hun tent.
      Groetjes en liefs terug van ons alle drie! xxx
      Oh, en ik zal Leon wat vaker op de foto zetten… 🙂

      Like

  2. Wat een prachTige reis maken jullie en wat geniet Jens toch! Geweldig dat hij zijn verjaardag met familie kan vieren,veel plezier gewenst!Jullie verslag lijkt wel een echte reisgids:mooie taal en veel bizonderheden.Ga zo door! Hartelijke groeten, tante Leonie

    Like

  3. Met dank aan Annie, kan ik nu weer inloggen.
    Wat een interessante reis maken jullie toch.Ik geniet van jullie mooie foto’s. Jens heeft het zo te zien ook erg naar z’n zin op z’n fietsje zonder zijwieltjes!
    En zondag dan z’n verjaardag. Alvast gefeliciteerd en veel plezier met z’n allen.
    Liefs kees en ireen

    Like

  4. Hoi Anke je kent me niet en ik jullie ook niet maar wilde toch even een reactie plaatsen. Wat een leuke blog en wat een heerlijke reis maken jullie zeg!
    Wij hebben in 2015 ook 3 maanden met ons gezin en campertje door Europa gereisd en ook oa Meteora aangedaan dus je foto’s en tekst zijn erg herkenbaar, leuk! Hele fijne tijd nog!
    Groetjes
    Monique

    Like

  5. Ik heb in een grijs verleden, tijdens een Interrailreis, min of meer dezelfde nachtelijke overtocht gemaakt, maar dan van Brindisi naar Korfoe. Die verliep echter aanzienlijk minder comfortabel dan bij jullie: wij “sliepen” op een stoel op het dek…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s