#14 | Praag en het Reuzengebergte

Route: Cihalin – Praag – Dolni Lanov (Tsjechië)

Aan het einde van de vorige blog waren we net in Tsjechië aangekomen. We zouden een paar dagen op camping Kratochvil bij het plaatsje Cihalin verblijven. Dat werd één dagje minder omdat het weerbericht voor die plek ronduit slecht was. Bovendien was de camping nagenoeg leeg dus voor het gezelschap hoefden we ook niet te blijven.

De weersvoorspellingen voor Praag geven juist reden om daar snel heen te gaan. Dan is de flexibiliteit van de camper erg fijn, we zitten nergens aan vast en zijn zo weg.

In de omgeving van Cihalin maken we wel nog een fietstocht. Eerst naar het openbare zwembadje in dat dorp – een klein achthoekig bad dat tot onze verbazing zo’n twee meter diep blijkt te zijn. Aangezien we alleen voor Jens zwemspullen bij ons hebben en hij er niet in z’n eentje in wil, gaat het zwemmen vandaag niet door. De speeltuin met trampoline ernaast is gelukkig ook leuk, dus we komen niet helemaal voor niks. Hierna besluiten we naar het verderop gelegen dorp Okrisky te rijden. Het is prachtig fietsweer en in die plaats zit een winkel van de supermarktketen ‘albert’ die op deze zondag open is. De heuvels kan ik op mijn fiets met Jens net aan – met het welbekende duwtje in de rug – en zo komt het dat we na twaalf weken voor het eerst weer Albert Heijn producten zien. De keten ‘albert’ heeft tussen 300 en 400 winkels in Tsjechië en is een zusteronderneming van het Aholdconcern. Ik vind het heel leuk om het bekende logo terug te zien.

Cihalin trampoline
Trampolines zijn altijd leuk
Cihalin fietsen
Fietsen naar Okrisky
Graag naar Praag

De volgende dag regent het inderdaad dat het giet en trekken we naar de Tsjechische hoofdstad. De camping die we uitgekozen hebben – Caravan Camping Praag – ligt op een eiland in de Moldau ten zuiden van het centrum, en blijkt heel gemakkelijk te vinden. Het deel voor campers en caravans is zoals een camperplaats; strak in het gelid, dicht op elkaar. Maar daar schrikken we intussen niet meer van en voor een stadscamping is deze heel geschikt. Er is prima sanitair en verder hebben we niks nodig. Sommige plekken hebben vrij uitzicht over de brede Moldau – geweldig voor botenliefhebbers.

De dag daarop heeft de regen plaatsgemaakt voor een twijfelachtig zonnetje en fietsen we de stad in. Eerst nog met de auto’s samen op de weg, wat af en toe maar net past, maar later komen we zowaar op een aantal fietspaden terecht. Helaas houden die net zo onverwacht op als ze beginnen, maar het is tenminste iets. Voorlopig wint Boedapest het van Praag wat betreft fietsvriendelijkheid.

Praag fietsen
Fietsen door Praag
Praag fietspad
Praagse fietspaden
Praagse pracht

In het Kampa park blijven we even staan bij drie gigantische baby’s. Via de John Lennon Wall rijden we af op de westzijde van de Karelsbrug. Deze is al in 1402 gebouwd, alleen toegankelijk voor voetgangers en één van de bekendste publiekstrekkers van Praag. Het is er zo druk als in de Kalverstraat op zaterdagmiddag. We zouden bijna vergeten dat hij ook heel mooi is – met dertig vooral Barokke beelden op de muren – zoveel moeite kost het om ons met de fietsen een weg te banen door de menigte. Leuk om een keer gezien te hebben, maar voor ons hoeft het niet nog een keer. Het zicht op de burcht en de St. Vithuskathedraal aan de westkant van de Moldau is mooi, maar nog mooier vanaf de Manesuvbrug, ten noorden van de Karelsbrug.

Praag baby
Eén van de drie baby’s in het Kampa park
Praag Lennon Wall
De John Lennon Wall
Praag burcht kathedraal
De Praagse burcht met de St. Vithuskathedraal

Op een ander punt begint Praag het ondertussen wel te winnen van Boedapest; dat van schoonheid en grandeur. We kunnen geen lelijk gebouw ontdekken, het is allemaal prachtig en indrukwekkend. Veel gebouwen in het centrum en aan de kade van de Moldau hebben zachte pastelkleuren. Niet allemaal, dat zou wat al te sprookjesachtig worden, maar genoeg om het geheel een zeer prettige aanblik te geven. In het oude centrum lopen we mee met de stroom toeristen – het is overduidelijk dat het hoogseizoen in volle gang is. We steken het Oude Stadsplein over. Ook dit plein wordt geflankeerd door prachtige gebouwen in mooie pasteltinten. Niet veel later ontdekken we het Palladium winkelcentrum. Ik hoopte van tevoren om daar een bikini en een kleine rugzak te vinden – ik had geen idee dat het zo’n groot modern centrum zou zijn. Wat een fijne combinatie, een prachtig oud stadscentrum met een gigantisch overdekt winkelcentrum er pal naast, waar je gemakkelijk een dag door kan brengen – als je ervan houdt natuurlijk. De bikini en het rugzakje heb ik gevonden en voor Jens scoren we mooie nieuwe schoenen.

Praag Karelsbrug
De Karelsbrug gezien vanaf de Manesuvbrug
Praag pastelkleuren
Kleurige panden in het centrum
Praag Oude Stadsplein
Het grote – en drukke – Oude Stadsplein
Een hostel met een twist

Wanneer we ons weer buiten wagen is het alweer aan het eind van de middag. We beginnen aan de terugweg. Via een leuke site – spottedbylocals – heb ik een boetiekhostel gevonden met een kunstzinnig pleintje ervoor. Een man met paraplu hangt aan een staalkabel hoog boven de grond te bungelen. Drie grote paddenstoelen fungeren in de avond als lantaarnpalen en omhoog kijkend ontwaren we op het dakterras van het hostel nog meer van deze grappige creaties. Binnen heeft het kleine restaurant La Loca verrassend leuke gerechten op de kleine kaart – mijns inziens wel wat prijzig voor backpackers met hoofdgerechten tussen €15 en €20 – en we eten er dan ook graag en goed. Helaas gaat het dakterras slechts twee keer per maand open tijdens rooftop parties; dat uitzicht gaat aan onze neus voorbij.

Praag MosaicHouse1
Mosaic House en de bungelende man
Praag MosaicHouse2
Jens onder een paddenstoeltje
Praagse speeltuinen

Onze tweede dag in Praag wordt een dag voor Jens; we gaan op speeltuinjacht. In Boedapest hoefden we niet op zoek, ze waren overal. In Praag ervaren we dat niet zo maar we slagen toch zeer goed in het vinden van leuke speeltuinen. De eerste is niet ver van de camping; in een park aan de westkant van de Moldau, aan de straat Horejsi nabrezi. Hij heeft twee delen met moderne speeltoestellen, een café/bar in het midden en een schoon mobiel toilet in de hoek van het terrein. De vele bankjes vind ik leuk om te zien; ik zie niet vaak een speeltuin die genoeg zitruimte voor de volwassenen heeft. Jens heeft het naar zijn zin en het lukt hem voor het eerst om zelf van een ‘brandweerpaal’ af te glijden. Trots!

Praag speeltuin11
Ik glij zelf van de paal!
Praag speeltuin12
Speeltuin nr. 1

We gaan op zoek naar speeltuin nummer twee. Op Detsky ostrov (Kindereiland) zou een grote moeten zijn. Helaas – het hek is dicht en het terrein ligt er verwilderd bij. Een bediende van een kleine bistro op dit eiland vertelt ons dat hier in 2012 een overstroming was. Sindsdien is er nog niets nieuws gekomen – wellicht wordt daar de komende herfst aan begonnen. Onze tweede speeltuin vinden we aan de voet van de Petrinheuvel. We zetten de fietsen op slot vlakbij het monument dat gewijd is aan de slachtoffers van het communisme. Een even eenvoudig als veelzeggend monument: zes keer dezelfde man die steeds een beetje meer verdwijnt in het niets. Daarvandaan lopen we een klein stukje, net voorbij de funicular. Dit schuine wagonnetje dat mensen over een kabel naar de top van de heuvel brengt is populair; er staat een lange rij wachtenden. Wij besteden onze tijd liever in de grote speeltuin, die goed bezocht wordt door zowel locals als toeristen. Jens rent weer vrolijk rond – het is heerlijk om een stadsbezoek ook voor hem op deze manier aantrekkelijk te maken. Hier is geen terrasje maar wel een watertappunt en veel bankjes, waar wij weer heel blij van worden.

Praag monument
Het monument voor de slachtoffers van het communisme
Praag speeltuin22
Onderweg naar de ‘brandweerpaal’
Praag speeltuin21
Speeltuin nr. 2, aan de voet van de Petrinheuvel

Via de Manesuvbrug, ten noorden van de Karelsbrug, steken we de Moldau over en vlak langs de rivier fietsen we een stukje naar het zuiden. Naast de trambaan is er een strook voor fietsers uitgespaard die een heel eind doorgaat; dat rijdt prima. Onderweg stoppen we voor mooi uitzicht op de Karelsbrug. Bij het Slovansky eiland nemen we een kijkje. Ziedaar – speeltuin nummer drie is gevonden. Wederom een leuk modern exemplaar, ditmaal met een geinig treinbaantje ernaast waar je voor 10 kronen (40 eurocent) een ritje mag maken. Jens vindt het geweldig, is onder de indruk van het mooie treintje, het spoor en het kaartje dat geknipt wordt door een echte conducteur. Ook de ijsjes en de koffie die deze man vanuit zijn stationnetje verkoopt vallen in de smaak. Net als de speeltuin zelf, met weer genoeg bankjes om op neer te ploffen. Ik ben daarnaast blij met de schone openbare toiletten op dit eiland.

Praag speeltuin31
Speeltuin nr.3, op het Slovansky eiland
Praag speeltuin32
Schattig treintje naast de speeltuin, Jens zit achterin

Het wordt tijd om terug te fietsen. Op de kruising bij het mooie ‘Dansende Gebouw’ staat het stoplicht op rood. Dat geeft even de tijd om het goed te bekijken. Het in 1996 voltooide en door ING gefinancierde gebouw stelt het bekende dansduo Fred Astaire en Ginger Rogers voor. Volgens een plattegrond van Praag die we meenamen uit het Mosaic House zou het symbool staan voor de ontwikkeling die Praag de laatste decennia heeft doorgemaakt; “van de communistische stijfheid naar de wals die meer dan 25 jaar geleden begon”. Het stoplicht springt op groen, we steken over en gaan rechtsaf de Palackého brug over. Na een bliksembezoek aan een ‘hiperalbert’ rijden we in één ruk door naar de camping.

Praag Dansend gebouw
Twee gebouwen die samen dansen

Ook na twee dagen fietsen in deze stad concluderen we dat Boedapest het wint van Praag als het gaat om fietsvriendelijkheid. Praag wint op het gebied van de schoonheid van de stad, al is Boedapest ook niet bepaald lelijk. Kindvriendelijk vind ik ze allebei; als je in Praag de speeltuinen weet te vinden is het ook voor kinderen een leuk dagje uit. (In mijn blog over Boedapest schrijf ik over fietsen en speeltuinen in deze mooie stad.)

Fijne camping bij het Reuzengebergte

Na twee dagen in de stad zoeken we de natuur weer op. We trekken verder naar het noordoosten; het Reuzengebergte lonkt. Op de weg naar huis rijden we er graag een klein stukje voor om. We hebben weer prijs geschoten als het gaat om campingkeuze. Camping Papillon in het plaatsje Dolni Lanov is er eentje die zeker gaat eindigen in onze top-10. Inmiddels zijn we bij nummer 38 aangekomen en na de reis ben ik van plan een klassement op te stellen. Deze plek heeft veel pluspunten. De rivier de Elbe stroomt langs de camping; omdat het hier nog een bergbeek is kan je erin waden, zwemmen en spelen. Er is een opzetzwembad en een trampoline – toch wel de meest populaire dingen voor kinderen die een camping kan hebben. Het sanitair is prima en gebruik van de wasmachine turf je op een formulier net als ijsjes en koude drankjes. Oudere kinderen hebben in de schuur een gezellige hangplek met een pooltafel, tafeltennistafel, spelletjes en een bank. Op de binnenplaats is er elke avond een kampvuur voor degenen die daar zin in hebben. Omdat er niet meer dan zo’n 25 plekken zijn zal het hier nooit massaal aanvoelen. De Nederlandse eigenaren Jan en Akkelien hebben er een gezellige plek van gemaakt. Niet geheel toevallig staan er veel Nederlanders, de meesten met tenten.

DL campingplek
Onze plek (rechts op de foto) op Camping Papillon in Dolni Lanov

Wij zetten onze camper ’s middags op een mooie plek neer en wachten af tot de andere gasten thuiskomen van hun dagje uit in de omgeving. Vlakbij ons blijkt Milou (2,5 jaar) met haar ouders te staan en ook Jada (3,5 jaar) met haar ouders en broer Lucas van 7. Jens en Jada spelen al snel veel met elkaar en ook Milou interesseert Jens wel maar ze is nog net iets te klein. Wij genieten weer van het samenspel en de peuter-/kleutergesprekjes tussen Jada en Jens. Onze kleine grote jongen gaat alle avonden moe maar voldaan naar bed. 

DL spelen2
Fietsen met Jada in de regen
DL spelen3
Voetballen kan ook prima in de regen

Hardlopen en fietsen kan hier ook erg goed. Ik loop een mooi rondje van zes kilometer; heen door heuvelige weilanden en terug langs de Elbe en het kerkje van Dolni Lanov. Léon rijdt de bergen in richting het toeristische Spindleruv Mlyn – het centrum van de streek – waarbij hij meerdere malen Krakonoš tegenkomt. Het Reuzengebergte (Krkonoše in het Tsjechisch) dankt zijn naam aan de legende van deze berggeest in de gedaante van een grote vriendelijke reus. Hij beschermt het gebergte tegen kwade invloeden. Ook voor sporters schijnt hij een zwak te hebben – dat is een veilige gedachte tijdens een fietstochtje.

DL kerkzicht
Zicht op de kerk van Dolni Lanov, voordat ik ernaartoe rende
Reuzengebergte huis
Een prachtig huis in het Reuzengebergte, en Krakonoš staat op wacht
Vliegen boven het Reuzengebergte

We besluiten de laatste tien dagen van onze reis in te luiden met een knaller: een scenic flight. Niet alleen over het gebergte maar ook over de Adršpach rotsen, zo’n 50 kilometer naar het oosten. Dit rotsgebied met veel markante vormen fungeerde eeuwenlang als toevluchtsoord ten tijde van oorlogen en andere bedreigingen. Tegenwoordig is het immens populair om tussen de vele rotsformaties te wandelen. Dat gaan wij wellicht nog doen wanneer we verder trekken, maar eerst bekijken we ze vanuit de lucht.

Wanneer we op het vliegveld aankomen – vijf kilometer heuvel op fietsen vanaf de camping – worden we begroet door een leuke meid die ik ook aan de telefoon had gehad. Zij blijkt niet ‘slechts’ een receptioniste te zijn, maar onze piloot, met twaalf jaar vliegervaring.

DL vliegen vliegtuig
Het vliegtuig waarmee we gaan vliegen
DL vliegen Jens
Jens speelt met zijn headset 🙂

Voor Jens is het de eerste keer in een klein toestel; gelukkig vindt hij het – ondanks het lawaai – van begin tot eind leuk. Léon zit met hem achterin en als ik omkijk krijg ik steeds een glimlach en een duimpje omhoog te zien. Over glooiende weilanden en kleine dorpjes gaan we op weg naar Adršpach. Het zicht op de rotsen is prachtig – ik heb nu nog meer zin om er te gaan wandelen. Ook zien we uit de verte de berg Sněžka (‘Sneeuwkop’), precies op de grens met Polen en met 1602 meter de hoogste top van het Reuzengebergte.

DL vliegen Adrspach
De Adrspach rotsen vanuit de lucht
DL vliegen cockpit
Twee meiden in de cockpit
DL vliegen Snezka
De Snezka in het midden, met 1602 meter de top van het Reuzengebergte
DL vliegen weggetje
De weg naar Dolni Lanov en de camping

Na de landing blijven we nog een tijdje kijken op het vliegveld. Regelmatig starten en landen er vliegtuigjes. Vooral het optrekken van de zweefvliegtuigen is een mooi gezicht. Het is zaterdag; waarschijnlijk zijn lokale liefhebbers nu met hun hobby aan de gang.

Het rechterding van het vliegtuig

Terug op de camping vertelt Jens aan de vader van Milou over het vliegen – dat het rechterding van het vliegtuig (de vleugel) naar beneden ging zodat hij het ook kon zien en dat we bij het landen heel hard gingen. Het is erg leuk om te horen hoe hij het beleefd heeft. De rest van de middag spelen we een tijdje met stenen bij de Elbe en gaan Jens en ik het zwembadje in. Als aan het eind van de middag Milou en Jada weer terug zijn speelt hij ook weer fijn met de twee kleine meiden en de grote broer van Jada.

DL riviertje
Met stenen spelen in de ijskoude Elbe
DL spelen4
Achter een bal aan met Lucas en Jada
Met de gondel de bergen in

Voor de laatste dag in Tsjechië hebben we een plannetje waarvoor we de camper weer even van zijn plek af halen. We rijden naar een wintersportdorpje in het Reuzengebergte – Janske Lazne – en nemen de gondel die ons naar Cerna Hora op 1260 meter hoogte brengt. Daar eten we iets in het restaurant en Jens glijdt van de sneeuwhoop die er ligt. De korte wandeling die we er maken is heel afwisselend. We hebben een ver uitzicht over het gebied ten zuiden van de bergen, lopen door het bos en langs een bloemenveld waar veel vlinders rondfladderen. Helaas komen we na 16.00 uur langs de uitkijktoren – die is al gesloten. Maar we zien zo ook wel dat dit een prachtig gebied is om te wandelen en fietsen. Naar beneden steppen kan ook; de steppen zijn beneden te huur en mogen voor niks mee in de gondel. Voor kinderen zijn er skelters te huur bij Cerna Hora en er kan geklommen worden op een klimmuur. Ik vind het heel leuk om te zien wat dit wintersportgebied in de zomer allemaal te bieden heeft. Voor Jens is de gondel een heel avontuur – hij vindt het erg leuk dat we nog veel hoger waren dan de camping. ’s Avonds in bed heeft hij er nog allerlei vragen over.

JL sneeuwberg
Glijden van de sneeuwberg – en een hele natte broek!
JL uitzicht
Uitzicht vanaf Cerna Hora
JL gondel
In de gondel, weer naar beneden

Morgen zullen we verder trekken naar het zuidwestelijke puntje van Polen. Via twee plekken in Duitsland bereiken we onze laatste bestemming en vierde Europese hoofdstad: Amsterdam. Al over acht dagen. Daarover schrijf ik in mijn volgende – en waarschijnlijk laatste – camperblog.

Maar het bloggen stopt dan niet! Na de reis ga ik verder met schrijven – over bepaalde plekken in onze reis, over het reizen met een camper, en meer. Dus blijf me volgen!

 

 

2 comments

    • Fietsen was daar best te doen inderdaad, ik vind het zelf ideaal omdat je vrijer bent en de stad meer meemaakt dan met het OV.
      Thuiskomen was gek en niet gek tegelijk… het is ook niet zo dat we jaren weggeweest zijn natuurlijk, maar het is toch even wennen aan het ‘vaste’ bestaan. Wel lekker dat we weer alle ruimte hebben!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s